Dear Diary. Part 11.

De bloedwaarden zijn iets gestegen, godzijdank.
Iedereen is hoopvol dat de behandeling aanslaat, De prednison mag afgebouwd worden. Ook heel fijn om te horen, hopelijk verlies ik dan ook wat vocht.

Inmiddels zijn we anderhalve maand en 10 kilo verder. Mag ik heel even erbij vermelden dat die 10 kilo voornamelijk vocht is....?
Geduld moet ik hebben volgens het ziekenhuis. En als ik iets niet heb....
De hectische dagen zijn voorbij en de  gezelligheid van de feestdagen hebben me goed gedaan, maar ook uitgeput.

Uiteindelijk komen we weer bij het periodieke gesprek. Sander moet werken maar gelukkig heb ik een hele lieve schoonmama. Helaas is het niet het gesprek waar ik op hoopte. De eerste lijnbehandeling slaat niet aan, we gaan over op de tweede. Moeilijke woorden worden uitgesproken, iets met transfusie en Rituximab.
Maar ze komen niet bij me aan. "Zijn er nog vragen?"

Ja. Nee. Ik heb geen idee...

We worden doorverwezen naar de assistente voor het maken van een afspraak. Ook moet ik bloed gaan prikken, dat kan nu direct.
Nee, moet direct.
Ik wilde eigenlijk liever een goede whiskey drinken maar prima.

"Wil je graag een gesprek met een verpleegkundige, zodat je weet wat er te wachten staat?" Alsjeblieft, godzijdank, ja!
Wachten op de afspraak hoeft gelukkig niet al te lang. Twee dagen later kunnen we al terecht....


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.