Dear Diary. Part 10.

Er is week voorbij. De dagen gevuld met bloedprikken, op de bank hangen en kleine (voor mijn gevoel nutteloze) dingen. 
Elke beweging doet pijn, elke iets te grote druk veroorzaakt nieuwe plekken. 
Van lomp zijn naar voorzichtig doen.
Dat is toch helemaal niets voor mij...

De dagen worden overdag gevuld met kleine handelingen, veel telefoongesprekken en veel bezoek. Van mijn lieve collega's heb ik een enorme bos bloemen gekregen die de kamer fleurig maakt. 
Het koffie apparaat draait volle toeren voor alle kopjes die gevuld moeten worden. Een beetje fietsen en koken. Beetje aanmorrelen in het huishouden. Maar iets te lang iets doen, doet al pijn aan mijn lichaam. Mijn spieren verzuren en ik denk dat op mijn verlanglijstje voor de kerst een rollator komt te staan. 's Avonds ben ik kapot en Netflix is mijn beste kameraad geworden. The Crown is al verslonden en The Big Bang Theory is mijn nieuwe beeldmateriaal. 

De nachten worden gevuld met veel hartklopping, steken, stijfheid en krampen. Allemaal leuke bijwerkingen waar ik maar niet aan kan wennen. Gelukkig duren die periode's niet zo lang, waarna ik al snel weer in slaap val. 

De dagen vliegen en kruipen tegelijkertijd voorbij. Op goede dagen kan ik dingen goed relativeren en op slechte dagen wil ik ''lekker volwassen'' op de grond stampen en krassen in mijn kleurenboek. Sander aan de andere kant is zo nuchter als ik weet niet wat en ik zou oprecht niet weten wat ik zonder hem zou moeten. Ondanks alles wat er gaande is, dank ik God op mijn blote knieën voor zo'n top gozer.
En dan ben ik nog niet eens gelovig, kan je na gaan ;). 

Aan het bloedprikken kan ik nog steeds niet wennen. Aan de koffie ook niet. Het nummer van Davina Michelle draait overuren in mijn hoofd:
Het duurt te lang.
Maar uiteindelijk is de dag toch weer aangekomen.  De dag van het volgende gesprek in het ziekenhuis.  Hoopvol lopen we de wachtkamer binnen. 
Zou het voldoende gestegen zijn?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.