Dear Diary. Part 9.

IK WIL MAMA.
Ik ben dan misschien wel 27 jaar oud, maar nu wil ik gewoon mijn moeder. Even snel langs de schoonouders, om vervolgens de apotheek te overvallen voor mijn medicijnen. Nog even snel de huisarts bellen voor een telefonische afspraak
"Hebben we nu alles?''

Sander beaamt dat we alles nu wel hebben. Mooi, dan wil ik nu naar mama. De koffie staat al klaar wanneer we binnenkomen, maar ik wil eerst een knuffel. Tranen volgen en mijn hele tirade wordt op tafel gesmeten. Alles wordt geduldig aangehoord. Telefoon, de huisarts.
Een gesprek volgt, waar ik alweer iets kalmer van wordt. Wel wordt me nog eens op het hart gedrukt dat ik nu toch echt even rustig aanmoet doen omdat ik een risico geval ben i.v.m. bloedingen. Daar krijg ik toch wel de schrik van. De afgelopen dagen heb ik vaak zat mijn hoofd gestoten, ben ik al een keer gestruikeld en ik heb de deurpost vaker een knuffel gegeven dan Sander. Al die keren heb ik lachend mijn schouders opgehaald, maar nu komen de woorden hard aan. 

Ik besluit voor een keer verstandig te doen, en aan de woorden gehoor te geven. Nog een bak koffie volgt, nog meer tranen maar nu wordt er uiteindelijk ook veel gelachen. Bodykits worden uitgevonden met bubbeltjesplastic, er wordt gegoogled voor helmen en voor ik het weet wordt ik uitgeroepen als het nieuwe michelinmannetje.

De terugrit naar huis verloopt stilletjes. We zijn gesloopt, weten niet meer zo goed wat we nog tegen elkaar moeten zeggen. Enigszins probeer ik dingen te relativeren. Meer kan je niet doen toch? Thuis besluiten we maar snel wat te gaan eten, waarna Sander alweer naar het werk toe moet. Wat afleiding zal hem ook goed doen. En ik? Ik besluit dat ik mijn emoties mag toe laten en even lekker ''tegen dingen aan mag schoppen''.
Niet te hard natuurlijk.... ik blijf wel een risico.....


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.