Dear Diary. Part 8.

09.00u. Een onmogelijke tijd als je het mij vraagt.
Van tevoren nog even snel een bak koffie bij schoonmoeders erin gegooid en daarna moesten we alweer naar het ziekenhuis. Ik ben rusteloos. Ik wil antwoorden. En het allerliefst wil ik dat ze zeggen dat het allemaal meevalt, dat ik van medicijnen af mag en dat dingen weer terug gaan naar normaal.

Natuurlijk waren we weer eens te laat vertrokken en om 08.58u lopen we de wachtkamer binnen. Ik ben geïrriteerd. Gelukkig hoeven we niet lang te wachten want om exact 09.00u worden we naar binnen geroepen. Een man waar ik geen hoogte van kan krijgen schud me de hand en er wordt ons gevraagd om plaats te nemen. Er wordt gevraagd hoe het gaat, nog eens uitgelegd wat ITP nu inhoud en meerdere medische termen volgen.
De dinsdag in het ziekenhuis had ik al Prednison voorgeschreven gekregen, deze moet ik blijven slikken en twee andere recepten worden nog uitgeschreven om de bijwerkingen van de Prednison tegen te gaan. 
Zijn er nog meer vragen? Heel veel, maar op dat moment schiet me niks te binnen.  

Vervolgens wordt er gevraagd of er een kinderwens is. Ja, uiteindelijk wel. Maar dat blijkt er voorlopig niet in te zitten. We moeten eerst afwachten hoe de ziekte zich gaat ontwikkelen, dus dat plan moet op zich laten wachten.

De handen worden geschud en we mogen ons bij de secretaresse melden voor de volgende afspraak. Nieuwe datums voor bloedprikken worden voorgelegd, nog een datum voor een gesprek en 10 minuten later staan we buiten het ziekenhuis. Ik ben gefrustreerd, boos. Uiteindelijk zijn we niks verder gekomen en is mijn droom op binnenkort aan kinderen te gaan beginnen ook nog on-hold gezet. Ik kan en wil alleen maar huilen.
Want eerlijk, vind ik het niet meer. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.