Dear Diary. Part 4.

Enigszins in shock luister ik de huisarts aan. Er wordt me verteld dat de verdere bloeduitslagen prima waren, maar dat ik één onderdeel niet aanmaak. Of nog beter gezegd: wat mijn lichaam eigenhandig vernietigd. Iets met bloedplaatjes en trombociten?

Ik snap er werkelijk waar niks van.
Als antwoord krijgt de huisarts dan ook te horen dat ik me dan maar fatsoenlijk zal aankleden en zal vertrekken. Lachend bevestigd hij dat dat een slimme keuze is, dat hij snapt dat ik op het moment er even niks van snap en dat er meer duidelijkheid zal komen in het ziekenhuis. Terwijl hij deze woorden zegt begin ik toch emotioneel te worden.
Heb ik dan iets verkeerds gedaan? Had ik het kunnen voorkomen?

Dit was niet het geval, maar er werd nogmaals benadrukt dat ik nu toch echt moest vertrekken.
Trillend loop ik naar binnen en vertel ik huilend aan Sander dat we moeten gaan. Omkleden, katten checken, is alles uit?

Eenmaal aangemeld bij de balie van het ziekenhuis worden we verzocht om plaats te nemen in de wachtkamer. Een half uur verstrijkt en ik krijg behoorlijk zin in een bak koffie. Gelukkig spot Sander gelijk een apparaat maar komt ook vrij snel terug. ''Je gaat dit niet leuk vinden maar er hangt een blaadje met: Als U nog niet geholpen bent, moet U nuchter blijven.''
Okay, dus ik weet niet wat er aan de hand is én ik mag geen koffie.

Na drie kwartier worden we eindelijk opgeroepen en in een kamer begeleid. Bloed wordt afgenomen, een hartfilmpje wordt gemaakt en vragen worden gesteld. Heb je onlangs een infectie gehad, ben je in een ver land geweest? Op alles antwoord ik ja, maar dat is alweer een tijd geleden. Te lang geleden om de oorzaak te zijn. 
Al alles is onderzocht word er gemeld dat de dokter er zo snel mogelijk aankomt en dat we heel even moeten wachten. 
Netflix dan maar voor het wachten.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.