Dear Diary. Part 2.

Het was weer een lange dag geweest en ik ben blij dat ik naar bed toe mag. De ochtend begon al met een zware therapie sessie, vrijwel direct gevolgd door het werk. Ik ben moe, uitgeput maar gek genoeg ook voldaan. *klik* lampje uit.
Welterusten schat & ik sluit mijn ogen.

Maar al snel schieten mijn gedachten uit naar het begin van de dag. 
Samen zaten we in de wachtruimte met een koffie en cappucino. Of althans, iets wat daarop lijkt. Ik begon steeds zenuwachtiger te worden. 
Ik kon de hele nacht al niet slapen omdat ik me probeerde te herinneren wat er de vorige keer was besproken & ik vond het ontzettend spannend dat Sander er dit keer bij was. Ik voelde me verlegen en ongemakkelijk. Gelukkig had de therapeut Mike, dit al vrij snel in de gaten en besloot 90% van de sessie het woord te doen.

Opgelucht liep ik naar buiten.
Kennelijk was ik niet zoveel vergeten, maar ik was wel bang dat Sander me met andere ogen ging bekijken. 
Toen we thuis kwamen en eindelijk een fatsoenlijke bak koffie hadden, wilde hij erover praten. Een fijn gesprek maar tegelijkertijd voelde ik me weer ongemakkelijk. Ik was dan ook blij dat ik op een gegeven moment moest zeggen dat ik toch echt naar het werk toe moest.

Ik hunkerde naar wat afleiding.

Maar het was die avond niet echt druk geweest. Het grote gedeelte van de tijd heb ik staan poetsen, met als resultaat dat tijd tergend langzaam ging. 
Eindelijk was het 10 uur en ik mocht gaan. 
Even lekker uitwaaien op de fiets. Alleen ik en de muziek.
Toen ik thuiskwam had Sander al gekookt. Een glas wijn stond koud en er lag een dekentje klaar om me warm te houden. Wat heb ik toch een geluk met zo'n gozer. Even niet praten of denken. Alleen eten, knuffelen en onnozele tv programma's kijken.
Dat had ik nodig. 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.