Dear Diary. Part 1.

Het is bijna drie weken geleden dat ik voor het laatst een stukje heb geschreven of überhaupt iets aan de site heb gedaan.
Ik probeer na te denken wat ik dan eigenlijk heb uitgevoerd in de afgelopen drie weken, maar om eerlijk te zijn heb ik geen flauw idee.
Ja ik heb gewerkt.. En verder?

Een beetje doelloos ben ik naar het beeldscherm aan het staren.

Na een tijdje sluit ik de laptop maar weer. Ik weet niet waar ik over moet schrijven. Heb weer teveel energie uitgegeven aan andere dingen..
Ik had mezelf nog zo voorgenomen om dingen weer te balanceren, maar natuurlijk ben ik weer in oude handelingen terug gevallen. Zuchtend kijk ik in de agenda,
Morgen therapie. Ik probeer me te herinneren wat er de vorige keer is besproken, maar daar moet ik teveel moeite voor doen. Het is allemaal in een hoekje gepropt.
Misschien wil ik het wel helemaal niet weten. 
Het begint namelijk steeds zwaarder te worden en om eerlijk te zijn wil ik het nu op het moment maar gewoon het liefste laten.
Ik heb geen zin meer om dingen te verwerken. 

Terwijl ik verse koffie aan het zetten ben, gaat de deurbel.
Karin, yesss, dat is exact wat ik nu nodig heb. Even kunnen klagen met zijn tweeën, om vervolgens om onnozele dingen te kunnen lachen.
Bij het gedag zeggen kijkt ze me aan en weet eigenlijk al gelijk hoe laat het is. ''Zullen we maar snel de koffie inschenken? Zo te zien heb je het nodig.''
En bedankt....

Ze hoort me aan, knikt instemmend en kijkt af en toe bedenkelijk,
Ja maar lieve schat, je doet het ook allemaal wel een beetje zelf hé.
Jajaaaaa, dat weet ik. Maar ik wil het er niet meer over hebben, vertel.
Hoe gaat het met jou?

 

Wanneer Karin 5 uur later vertrekt voel ik me direct lichter. Het praten heeft me goed gedaan, maar het lachen ook. Even bedenk ik me weer dat het allemaal wel goed komt. Als je de balans maar vind.
En therapie gaat ook wel goed komen. Maar dat is gelukkig morgen pas.


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.