De Horeca. Je zal er maar in werken.


Al 12 jaar ben ik werkzaam in de horeca. Super leuk werk, maar natuurlijk kom je ook mensen tegen die je geduld behoorlijk op de proef stellen. Mensen die zelf een tafel uitkiezen, met als gevolg dat ze een tafel voor tien in beslag gaan nemen met twee man. Of aan een smerige tafel gaan zitten. 

Mensen die denken dat het acceptabel is om met hun vingers te knippen om aandacht te krijgen of de mensen die denken dat de toko simpelweg van hun is. Als ik heel even eerlijk mag zijn: dit zijn negen van de tien keer ook mensen die denken dat het ons kan interesseren dat ze zo doen. Geheimpje: dat is niet het geval. We vloeken een keer achter de schermen en daarna zijn we het vergeten.

Ren je rot.

Ik ga niet harder lopen omdat er wordt geroepen: Hey blondje! Ik zal ook niet extra mijn best doen omdat je denkt dat je boven me staat. Ik ben maar bediening en jij directeur? Proficiat.
Natuurlijk zijn niet alle directeuren zo, maar jullie snappen me. Waar ik wel harder voor zal rennen is voor de opa's en oma's die hun verjaardag bij ons vieren met de hele familie. De kinderen die bij ons appelmoes aan de stoelen en tafels smeren. (fyi:ouders, dit vinden wij dus NIET tof maar we snappen ook dat kinderen nu eenmaal kinderen zijn.)

Er zijn ook nog andere soorten gasten. Die ene gast die met je staat te flirten in de hoop dat hij gratis en/of eten van je krijgt. Cheers creep, maar gaat niet gebeuren.
De gast die je baas kent.
Top, ik ook. Of natuurlijk de gast die vraagt of je een foto van hun wilt maken terwijl je met vier (hete) borden in je handen staat en je al drie keer hebt gevraagd voor wie de biefstuk was. Er zijn veel momenten geweest in mijn horeca carrière waarin ik met mijn ogen wilde rollen, mijn dienblad neer wilde smijten of wilde zeggen wat ik daadwerkelijk dacht.

Waarom blijf je dan toch dit werk doen?

Omdat het toch leuk is. Meestal heb je gewoon hele leuke gasten die komen om plezier te hebben. Die snappen dat het zwaar werk is en die niet gaan neuzelen omdat ze twee seconden langer moeten wachten wanneer het druk is. Die gezellig een praatje willen maken, een romantische avond willen hebben of een gezellig avondje uit willen met de kinderen. Soms hebben we kinderen die wat verlegener zijn. De eerste paar keer durven ze je niet eens aan te kijken & bij de derde keer krijg je een knuffel. Gasten die met een glimlach weg lopen omdat ze een top avond hebben gehad. Of die je naam nog weten van de vorige keer, omdat het zo goed bevallen was. Dat zijn de kleine geluksmomenten die je werk het helemaal waard maken :)!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.