And.....Action!


Lekker aan het werk.

Van de week ben ik weer begonnen met werken. Ondanks dat de aanloop er naartoe altijd een beetje stroef is door paniek, vind ik het heerlijk om te werken.

Dit komt omdat:

Mensen mij niet kennen. Als ik een tafel sta te bedienen kan ik zeker zijn van mijzelf, weten hun niet wat ik heb meegemaakt & heb ik niet het gevoel dat mensen me met een beoordelende blik aanstaren. Zodra ik ben ingeklokt is het net of iemand heel hard: ACTION roept,

Natuurlijk is het niet altijd rozengeur en manenschijn hoor. Horeca is hard werken. En af en toe wil je gewoon het liefst zeggen dat ze moeten op pleuren. Ook wij zijn mensen. Ff dimmen "Janny". Je Kapoesjino komt eraan.

Ik kan het gewoon niet snappen.

Het was dus helemaal grappig om te horen dat iemand uit mijn omgeving maar niet kon snappen dat voordat ik ga werken ik een dikke paniek aanval kan krijgen. "Als je aan tafel staat, dan ben je zo zelfverzekerd.'' Klopt helemaal, maar dat is mijn uitweg. Die paar uur op een dag is een vluchtroute naar een persoon die ik graag fulltime wil zijn. Alleen dat lukt op het moment nog niet altijd. En het switchen er tussen, is dood vermoeiend. Maar wel ontzettend leuk en het geeft je ook een voldaan gevoel.

Ook dit heb je nodig,

om te overleven. Die paar uur ''geluksmomentjes''. Het herlaad je en je hebt even de bevestiging dat je het kan & sterk bent. En het is ook een beetje vluchten naar een andere realiteit. Niks mis mee, denk ik dan.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.