Forgiveness hurts but its reward is priceless.


“Forgiveness hurts but its reward is priceless.”

*Naide P Obiang*


Ik wist niet meer hoe ik met mezelf moest leven.

Ondanks dat ik altijd wel heb geweten dat het hele gebeuren niet mijn schuld was, had ik wel een intens schuldgevoel. Je maakt jezelf verwijten, een hele menselijke handeling.

Maar wat nu als je een echt realistisch kijkt naar de situatie: Je hebt alles gedaan wat je kon om het te voorkomen. Je hebt situaties geprobeerd te vermijden, je hebt je woorden gebruikt of misschien zelfs wel fysieke handelingen gebruikt, waar is dan jouw schuld?

Het probleem is dat je jezelf dat 10x op een dag kan vertellen, je zal het aan het eind van de dag nog steeds niet geloven. Mensen die van de situatie afweten zullen het je ook vertellen. Je zal mee knikken, ja & amen zeggen, maar als jezelf 's avonds in de spiegel aankijkt, weet je nog steeds niet wie je nu eigenlijk terug aankijkt. Op de een of andere manier ben je jezelf verloren en je hebt geen idee hoe je jezelf moet terug vinden.

Dat gaat ook niet meer gebeuren.

De oude versie van jezelf ben je kwijt. Het is een herinnering, maar ook niet meer dan dat. En ook al vind je de nieuwe versie van jezelf niet leuk, het is wel degene die je bent geworden. Het punt is alleen dat 9 van de 10 personen niet verder zal kijken naar de littekens. Volledig onnodig, wel f*cking logisch.

Je wilt de littekens niet verzorgen. Je wilt niet in een hoekje, je wonden schoonlikken, nee je wilt DOOR.
Maar als je je wonden niet schoonlikt, dan zal het ook nooit helen. Het heeft heel lang geduurd voordat ik me dit heb gerealiseerd. Te lang. Er heerst schaamte, schuldgevoel en elke avond zit je jezelf weer wijs te maken dat je er zelf bij was.

Maar wat dan wel?

Kijk jezelf in de spiegel aan. Maar dan ook echt kijken.

Zie hoe je wonden langzaam helen en kijk zelfs verder dan dat. Want achter je littekens, staat een sterk persoon, die zich na alles nog steeds staande weet te houden. Vertel jezelf elke dag, dat je hebt gedaan wat je kon en accepteer het feit dat dingen zo gelopen zijn, maar dat jou geen verwijt valt te maken.

Leer jezelf te vergeven. Alleen dan kan je het loslaten.

Een situatie die is gebeurt, definieert je niet.

Ik denk, dus ik ben, is hier niet van toepassing. Je bent niet zwak, je bent niet schuldig.

Je bent niet meer je oude ik. Je bent beschadigd, maar hernieuwd.

You're a survivor.

Neem de nodige hulp. Of niet. Je mag alles in je eigen tempo doen.

Misschien dat een goede vriend of vriendin de uitkomst bied. Alles is goed.

Maar leer jezelf te vergeven en jezelf te accepteren. En weet dat je nooit alleen ervoor staat.

Ondanks het taboe op dit soort situaties heerst, er lopen er veel meer rond.

Misschien wel degene die nu naast je staat.

Praat, accepteer, vergeef.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.