Pleur op met je ''feel-good movies''


I'm on top of the world!..

Of toch niet?

Voor een aantal weken terug had ik besloten dat ik dingen ging veranderen. Ik had mijzelf beloofd dat ik mijn weg ging vinden met mijn PTSS, ik ging mijn demonen confronteren, én ik wilde ervoor zorgen dat mensen zich niet alleen voelde in hun ''struggles''.

Spannend.

Sinds vandaag staat mijn aller eerste gastblog online op: 
https://strijkenissuf.nl

(Nieuwschierig?
Check hem hier: https://strijkenissuf.nl/leven-met-een-stressstoornis-het-is-slechts-een-onderdeel-van-mij/  )

So I'm on top of the world.

Maar dan komt de paniek..

Want wat nou als ik niet mijn demonen kan confronteren? Mijn struggles zijn nu des te meer realiteit. Het is nu ''echt''. En ondanks dat het me zal helpen moet ik ook bekennen dat ik het dood eng vind.

+, het STAAT ONLINE!!

Waarom kan het niet zo zijn als de bekende feel-good movies?

Boy meets girl, hij ziet haar niet staan maar door gebeurtenissen kruisen hun paden toch, ze worden verliefd en ze leven happily ever after. Ondertussen leert zij ook nog eens zichzelf kennen, overwint ze al haar angsten en wordt ze een ''strong, independent women.

Pleur toch op..

 

Bridget Jones

Als er iets realistisch is, dan is het wel Bridget Jones Diary.

Huilend op de bank, met een glas wijn terwijl ze meeblèrt met ''All by myself''. Klunzend door het leven gaan, zichzelf in de meest gênante situaties brengen, en vervolgens toch nog een man aan de haak slaan.

Ik herken mezelf daar wel in. En het is tenminste echt.

Maar ik ben geen Bridget Jones, het is niet alleen een kwestie van klunzig zijn.

Er zijn nu eenmaal dingen gebeurd die littekens hebben veroorzaakt. Die littekens moeten helen, en ik geloof ook dat dit zal gebeuren, onder de juiste begeleiding.

 

Maar wat nu dan....

Voor nu is het maar gewoon de feiten onder ogen zien. Er zijn dingen gebeurd, ik ben bezig met verwerken, mensen zullen het nu eenmaal lezen en dan is het maar een feit dat ik zal moeten leren dat ik daar volledig okay mee ben.

En ondanks dat ik geloof dat al deze stappen me verder zullen brengen naar mijn ''afsluiting'', vind ik dat ik in

''the heat of my panic attack'' best zometeen op de bank mag gaan zitten, met een glas wijn en She's all that, mag gaan kijken.

Het blijft namelijk toch een guilty pleasure hé....


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.