Maar wat heb je dan precies..?


Heel vaak wordt dit aan mij gevraagd.

Wat houd PTSS dan in? De algemene symptomen kent iedereen inmiddels wel, namelijk:

* nachtmerries

* Slaapproblemen

* last van prikkelheid

* altijd waakzaam zijn

* schrikachtig zijn.

Persoonlijke symptomen.

Ikzelf, hou er niet van om aangeraakt te worden. Alleen bepaalde mensen mogen dat van mij, denk aan mijn man, familie en vrienden. Ken ik je niet dan hou alsjeblieft rekening met mijn ''personal space''. Ik vertrouw niemand en er zal ook enige tijd overheen gaan voordat ik dat wel doe. Ik heb een laag zelfbeeld en er is ook binding angst ontstaan. Logisch, er is een trauma ontstaan door een ervaring/situatie. Niet iedereen krijgt ptss door dezelfde ervaring en daardoor kunnen sommige symptomen ook verschillend zijn per persoon.

''ik twijfel aan mijn eigen kunnen''

Ik heb zelf jarenlang in een situatie gezeten waar ik eigenlijk niet in wilde zitten. Door bepaalde omstandigheden zat ik in een ''low point of my life.

Deze persoon heeft op dat moment toegeslagen. Ik begon hem te vertrouwen en hechte veel waarde aan zijn vriendschap. Helaas dacht hij daar anders over. Omdat nee zeggen niet hielp, ging je er maar mee akkoord om er vanaf te zijn. Alleen toen ik stopte met nee zeggen, begonnen de manipulerende spelletjes waardoor ik uiteindelijk geloofde dat ik het ook wou. Na een aantal jaar heb ik de situatie kunnen stoppen maar ik heb wel nog steeds de na effecten ervan. De binding angst en niet aangeraakt willen worden heb ik al benoemd. Ik kan ontzetten schrikachtig zijn en je moet me ook niet vanuit een punt benaderen als ik je niet kan zien.

Ook twijfel ik heel vaak aan mijn ''eigen kunnen''. Maak ik wel de goede beslissing, wat gaan anderen hiervan zeggen?

 

En nu..

Nog steeds heb ik veel last van deze dingen. Wel ben ik een stuk opener geworden. Voorheen wilde ik niks delen, ik loste mijn problemen zelf wel op want dat heb ik jarenlang gedaan. Ik had natuurlijk wel ontzettend veel steun van mijn familie. Maar die wisten ook de details niet.

Maar sinds ik mijn man heb leren kennen, gaat het stukje bij beetje elke dag beter. Er is veel geduld nodig en acceptatie. Realiseren dat wat er ook is gebeurd je nergens over hoeft te schamen. Jarenlang dacht ik dat ik schuldig was omdat ik ben gestopt met nee zeggen en het maar toeliet. Terwijl in werkelijkheid, ik aan het overleven was.

 

Maar tenzij je niet elke dag huilend op de bank lig, onder het genot van een pot ijs en een fles wijn, gelooft vrijwel niemand dat er iets met je is. Ik voldoe aan de burgerlijke norm. Ik werk, ben getrouwd en samenwonend. Ik ben vrolijk en ik haat mijn leven niet. Ik ga graag uit en doe leuke dingen met familie en vrienden. En door bepaalde uitspraken begin je te geloven dat je je aanstelt omdat je niet huilend in een hoekje zit, wat iedereen eigenlijk wel verwacht.

Google it.

Je mag juist wel je leven leiden en genieten en ondertussen je issues oplossen. Dat mag zelfs in je eigen tempo. Maar je hoeft jezelf niet te verantwoorden. Uitleg geven omdat het voor jou goed voelt om dat met diegene te delen is goed en zelfs dapper. Maar als je dat niet wilt, mag je gewoon zeggen:
google het maar ;).


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.